Menu

Weerzien met De Hoge Kleij

Op invitatie, na ruim 30 jaar, weer eens terug op De Hoge Kleij. Van mijn vroegere competitie-escapades op deze bos- en heidebaan kon ik mij niet veel meer herinneren. Behalve de herrie van snelweg A28 op een par 5 hole. Geprent in mijn geheugen staat ook dat er vanuit het bungalow-achtige clubhuis zich een prachtig panorama ontvouwde over meerdere holes.

Na de vriendelijke ontvangst door de caddiemaster, was de eerste indruk dat er ogenschijnlijk eigenlijk niet zo veel was veranderd. Het schitterende panorama lag er nog steeds, nu met drie holes die opgaan in het op de Utrechtse Heuvelrug gelegen bos en drie holes die er vanuit neerdalen. Vanaf het terras van het inmiddels gedateerde clubhuis wordt een weids baanoverzicht geboden. Het clubhuis staat er inmiddels al zo’n 35 jaar en heeft een wat donker hokkerig en kneuterig jaren ’90 indeling. Ook de kleedkamers en andere faciliteiten zijn niet echt meer van deze tijd. Ik vernam dat er plannen zijn voor flinke renovatie. 

De juiste man met de juiste aanpak
Eerst maar eens op deze warme dag, zonder inslaan, de baan in. Deze bleek na mijn laatste bezoek – toen het nog een Pennink/Steel architectuur baan was – behoorlijk op de schop te zijn genomen bij de renovatie van 2012 door Frank Pont. Deze Nederlandse golfbaan-architect heeft internationaal naam gemaakt met renovaties van traditionele courses naar de vereisten van de huidige tijd met daarbij het behoud van hun oorspronkelijke karakter. Pont heeft niet alleen op De Hoge Kleij een tactisch en esthetisch bunkerplan uit de mouw getoverd, de green surroundings spannender gemaakt, maar daarbij ook de puzzel naar een betere routing opgelost. Kortom Pont heeft van De Hoge Kleij, zoals men dat tegenwoordig noemt, er een rondje golf met een ‘experience’ van gemaakt.

Licht, lucht en open
Het lid waarmee ik mocht spelen vertelde dat bij de storm van 2018 veel bomen het loodje hebben gelegd en dat afgelopen jaar ook een destructieve keversoort veel schade aan bomen heeft aangericht waardoor een aanzienlijk aantal moest worden gekapt. Dat is goed te zien. Nu heeft elk nadeel zijn voordeel en mijn indruk was dat de baan daaraan een lichter, luchtiger en ook een wat opener uitstraling te danken heeft. Bovendien bieden de ontstane open plekken groeikansen voor nog meer gevarieerde flora en fauna in het oorspronkelijke productiebos en krijgen fairways en greens meer licht en lucht. Er zijn daardoor mooie zichtlijnen en doorkijkjes ontstaan, zodat je vanuit je eigen golfbubbel nu ook kunt zien wie er op de belendende holes spelen. Toch prettig om te weten met wie je later op het terras nog even kunt gaan pilsen.

Gebaarde kragen
We speelden ruim een maand nadat de baan weer open was gegaan vanwege het coronavirus, waardoor er van seizoenslijtage nog geen sprake was. De algehele indruk is een traditionele en goed onderhouden bosbaan. De tees, fairways en green area’s zitten goed in het gras en zien er gesoigneerd uit. Vanaf bijna elke traditioneel rechthoekige tee-box ontvouwt zich een fraai hoger of lager gelegen landschappelijk tableau, hier en daar met aanzienlijke heidepartijen. De ruimtelijkheid in dit schouwspel wordt nog extra versterkt doordat het groen van de traditioneel rechthoekige tee-boxen mooi afsteekt tegen de omringende, door heideschapen kort gehouden, rough. Ook de contrasterende gebaarde kragen van de fairway – en greenside bunkers maken dit beeld compleet. Het resulteert in fraaie horizontale kleurcontrasten dwars op de as van de holes.

Quite or double money game
De fairways, met hier en daar een inspringende of solitaire boom, zijn door hun breedte ruimschoots vergevingsgezind voor de drive van de gemiddelde bogey-plusser. Bij een fairway hit zit de bal ook nog eens mooi op het ‘turf’. Daarentegen kunnen longhitters of spelers die teveel willen, toch in de problemen komen op de holes waar de fairways op driving distance wat knijpen. De fairway bunkers zijn fair gepositioneerd zodat hooks en slices, vanaf de tee, na behoren worden afgestraft. Een uitzondering vormt de bunker midden in de dogleg van de fairway van hole achttien. Deze is wat discutabel in de driving carry geplaatst. Bij een fraaie fairway splitter in een ‘quite or double money game’ vanaf de tee wordt je kans getorpedeerd om vanuit de ideale positie in de fairway de green in regulation aan te spelen en je geld binnen te halen.’

Vilein
De dag dat we speelden waren de greens wat aan de trage kant, wellicht dat het gras in deze periode iets langer wordt gehouden maar wat zagen de greens er mooi verzorgd uit. De geonduleerde greens vereisen van de golfer een accurate approach vanuit de juiste positie op de fairway om de bal vervolgens op ‘dance floor’ te kunnen laten belanden. Enkele greens hebben een convexe pannenkoek vorm met rondom vileine run-off’s. Het palet van slagen dat benodigd is rond de greens, zoals chips, lobs, bump- en runshots, stelt de bekwaamheid van de golfer flink op de proef. Om op de greens te kunnen scoren is een goed doordacht gameplan vanaf de tee voor de lagere handicapper onontbeerlijk.

Een golf experience
Het was werkelijk een prachtige ‘golf experience’ om op De Hoge Kleij tijdens een stralende zomerdag geïnviteerd te worden. Hopelijk mag ik na het schrijven deze course review in de herfst nog eens terugkomen. Per slot van rekening eindigde de match, mijn handicap spelend, uiteindelijk in all square!

En ten slotte…
De Hoge Kleij mag als een topbaan worden aangemerkt en zeker wanneer het voorzien is van een daarbij passend vernieuwd clubhuis en ook een vernieuwd terras. Al met al, met dat unieke uitzicht op een aantal vertrekkende en binnenkomende holes, dient deze golfclub in de ranking ook hoog te scoren.

Met een hartelijke groet,

Paul J.A. Brouwer
(lid van de Goyer)

 

 

← Terug naar nieuws-overzicht